Recensie Troy

Als je naar de trailer van Troy kijkt, dan zou je zomaar kunnen denken dat de hierbij behorende film een aaneenschakeling van brute gevechten is. Niks blijkt echter minder waar. Ja, er wordt er in bepaalde scenes behoorlijk op losgehakt in deze film, maar Troy kent ook verrassend veel rustige momenten. Door adrenaline-junkies zullen deze waarschijnlijk gapend worden gevolgd, maar in mijn ogen voegen ze juist extra diepgang toe aan deze film, waardoor Troy een blijvende indruk achterlaat.

Na het succes van Gladiator, alweer enkele jaren geleden, doken de hoge heren in Hollywood spontaan bovenop de epische, historische films. Zo gaat dat in Hollywood: iets blijkt succesvol te zijn en een paar jaar daarna draait er in de bioscopen bijna niks anders dan films die op dat succes gebaseerd zijn. Zodoende zullen we binnenkort naast Troy nog een hele rij andere 'sandalenfilms' tegenkomen. Twee films die gebaseerd zijn op op het leven van Alexander de Grote en twee films over de kruistochten zijn daarbij nog maar het topje van de ijsberg. Als al deze films het niveau van Troy en Gladiator kunnen halen kunnen we dat alleen maar zien als een goede ontwikkeling. Want me dunkt dat er niks mis is met een grote spektakelfilm waarin naast alle actie ook ruim plaats is voor emotie en karakterontwikkeling.
In Troy, gebaseerd op de Iliad van Homer, wordt de Trojaanse Prins Paris (Orlando Bloom) verliefd op Helena van Sparta (Diana Kruger). Een snel ontluikende liefde tussen twee mooie mensen, die echter wel grote gevolgen heeft. Diana is namelijk getrouwd met Menelaus (Brendan Gleeson), de Koning van Sparta. Die pikt dit overspel van zijn vrouw niet en besluit Troje aan te vallen om wraak te nemen. Dit komt zijn broer Agamemnon (Brian Cox) goed uit, aangezien hij als megalomane Koning van Griekenland plannen heeft om zijn heerschappij nog verder uit te breiden. Sparta, onderdeel van Griekenland, krijgt zodoende de steun van alle andere Griekse koninkrijken.
In Troje maken ze zich hier in eerste instantie niet zo'n zorgen om. De muren van Troje zijn wel vaker aangevallen door vijandige machten, en nog nooit eerder is het iemand gelukt om ook maar een deukje in de muren te krijgen. De positieve gevoelens slaan echter om als blijkt dat de onverslaanbaar geachte krijger Achilles (Brad Pitt) aan de zijde van de Grieken zal strijden. Het is nu aan Hector, de andere prins van Troje (Eric Bana), om zijn troepen voor te bereiden op de oorlog met de Grieken.
Toen bekend werd dat er een grote, dure verfilming van Homer's legendarische verhaal aan zat te komen, zag je links en rechts mensen met hun ogen rollen. De verwachtingen waren niet erg hoog gespannen, aangezien 'Hollywood het originele verhaal toch wel weer zou verkrachten'. En het moet gezegd, regisseur Wolfgang Petersen (Das Boot, In The Line of Fire) heeft zich heel wat vrijheden met het originele verhaal veroorloofd. Zo lijkt het alsof de Trojaanse oorlog, die in het verhaal tien jaar duurt, al in een weekendje voorbij is, terwijl aan het lot van enkele van de hoofdpersonen ook zo het een en ander veranderd is. Echter, Petersen is in de grote lijnen het originele verhaal trouw gebleven, waar nog eens bij komt dat het grootste deel van de mensen die de film in de bioscoop zien waarschijnlijk pas iets van het verhaal herkennen op het moment dat het Paard van Troje voor het eerst in beeld komt ("Hee, dat paard heb ik wel eens eerder gezien!").
Een film als dit staat en valt met de geloofwaardigheid van de hoofdpersonen. Achilles kan dan wel geroemd worden als de meest onverslaanbare vechtersbaas uit de geschiedenis, als Brad Pitt hem niet geloofwaardig neer zou hebben gezet zou zijn impact nihil zijn geweest. Maak je daar echter maar geen zorgen over. Pitt heeft vele maanden een rigoreuze training ondergaan en ziet er afschrikwekkend uit (tenminste, eerder voor mannelijke kijkers dan voor vrouwelijke, die drukker zijn met kijken naar zijn biceps en benen, en met te ontdekken wat er onder dat leren rokje schuilgaat...). Pitt leeft zich helemaal in zijn rol van licht egoïstische oorlogsheld in. Het kan hem weinig schelen waar hij voor vecht, het enige dat hem drijft is dat hij wil dat mensen het tot in de eeuwigheid over zijn vechtlust zullen hebben.
Daar staat Hector van Troje lijnrecht tegenover. Hector is gelukkig getrouwd en heeft net een zoontje en zou eigenlijk het liefst een wat rustiger leven leiden. Zijn liefde voor zijn gezin wordt in intensiteit echter geëvenaard door zijn liefde voor zijn geboorteland. Als de Grieken voor de deur staan is hij degene die zich zonder voorbehoud in de strijd gooit. En ik moet zeggen: Eric Bana zet een fantastische Hector neer. Pitt mag met zijn Achilles dan alle aandacht naar zich toetrekken, het is uiteindelijk Hector waar je mee zult meeleven. Hij bedoelt het allemaal goed, maar wordt door de toewijding aan zijn land, en de liefde voor zijn enigszins laffe broer Paris, in een vreselijk lastig parket gebracht. Ik zat dan ook bij zijn onvermijdelijke showdown met Achilles op het puntje van mijn stoel te hopen dat hij het zou zijn die de fatale, laatste klap toe zou brengen.
Orlando Bloom speelt in deze film weer het soort rol waar we hem inmiddels van kennen: de enigszins naïeve jongen die alles doet voor de liefde, zelfs als zijn woorden daarbij misschien iets te groot zijn voor de daden waar hij toe in staat is. Sean Bean zet ook een goede rol neer als Odysseus (die misschien wel iets meer zijn mannetje had mogen staan tegenover Agamemnon), maar het is vooral Peter O' Toole die in de schaduw van Pitt en Bana de meest gedenkwaardige scenes van deze film voor zijn rekening neemt. Hij speelt Priam, de flamboyante koning van Troje, die tussen alle hectiek een toonbeeld van rust en waardigheid blijft.
Vrouwelijke kijkers van deze film worden goed bedeeld. Alle mannen zijn dik gespierd en lopen in onthullende outfits rond, maar hoe zit het dan met de vrouwen? De overlevering wil dat Helena van (inmiddels) Troje de mooiste vrouw in de geschiedenis zou moeten zijn, wat natuurlijk wel gelijk een enorme last legt op de schouders van de actrice die het aandurft deze rol te spelen. Diane Kruger heeft de rol uiteindelijk gekregen, en alhoewel ze misschien niet de mooiste vrouw is die we ooit op het witte doek hebben gezien, is ze gezegend met een paar blauwe ogen waarvan je best zou kunnen geloven dat een man als Paris daar als een blok voor valt.
De gevechtsscenes in Troy zijn indrukwekkend. Ze zijn episch van formaat en het gezegde 'waar gehakt wordt vallen spaanders' gaat hier helemaal op. Daarbij wil het nog wel eens gebeuren dat er een dappere krijger op minder vriendelijke manier aan een zwaard wordt geregen, maar echt gruwelijk wordt Troy eigenlijk nooit. En daar ligt de nadruk bij deze film ook niet op. Je krijgt eerder het idee dat de gevechten in de film bedoeld zijn als ondersteuning van het verhaal en dat ze van vitaal belang zijn voor de ontwikkeling van de personages. Dat had ik vantevoren niet verwacht, maar ik kan je wel vertellen dat het een aangename verrassing was. Net zoals deze hele film eigenlijk. Okee, het duurt allemaal uiteindelijk misschien wel een beetje lang, maar na afloop van Troy had ik wel dat lekkere gevoel alsof al je emoties een fijne massage hebben gekregen.